بر گردان اصطلاح « اركستراسيون » و گاه برگردان اصطلاح انگليسي instrumentation به معني « هنر تركيب رنگ هاي صوتي سازهاي اركستر » در نوشتن موسيقي است.

سازبندي يكي از مواد درسي رشته آهنگسازي است...

هنرجوي اين رشته ، پس از فرا گرفتن چند بخشي كردن موسيقي ( هارموني و كنترپوان ) ،  بايد با يك يك سازهاي مهم و متداول و بويژه آنها كه در اركسترهاي گو نا گون عضويت دارند ، آشنا شود و به به امكانات اجرايي هر ساز ، به موانع و دشواري هاي اين يا آن و طرز اجرای هر کدام، به تفاوت رنگ و حالت هر ساز با ساز ديگر، همچنین تفاوت منطقه هاي صوتي هريك، تسلط پيدا كند .

پس از اين آشنايي ، ناگريز است در تمريني كم و بيش دراز مدت، قسمتي متناسب از موسيقي موسيقيدانان بزرگ، يعني قسمتي از قطعه هايي را كه مثلاً براي پيانو يا شايد براي يك ساز به همراهي پيانو ، يا شايد براي همنوازی چند سازي مانند كوارتت زهي ، تريوي بادي و غيره نوشته شده اند ، براي يك اركستر بزرگ« تنظيم» كند؛ يا به گفته ديگر ، عوامل گوناگون موسيقي آنان را مانند خط اصلي ملودي ، خط تقويت كننده ملودي، بخش همراهي يا سر انجام بخش تزئيني را به سازها، يا گروه ساز در اركستر ، با توجه به امكانات و اشكالات هر يك، براي اجرا واگذار كند .

هنرجويان، بدستور استادانشان ، معمولاً طرح كامل قطعه خود را نخست بر روي حامل هاي مضاعف ، يا حامل هاي سه يا چهار گانه ، به گونه اي مي نويسند كه هريك ( يا چند) گروه از سازهاي همگن ( يا كم و بيش همرنگ ) بر روي يكي از حامل ها جاي گيرد و پس از تصحيح نادرستي هاي احتمالي ، قطعه را بر روي پارتيتور اركستر منتقل مي كنند .

 آنچه در  سازبندي ارزشمند است، شناخت امكانات و دشواري هاي سازها و گزينش آنها براي اجراي اين يا آن «لايه» يا بخش موسيقي است. در نظر داشتن قدرت صوتي يك ساز نسبت به ديگري در يك تركيب كه احتمالاً سبب پوشيده شدن صداي ساز ضعيف تر مي گردد و گزينش تمهيدي براي رفع اين كمبود، از مسائل مهمی هستند که در سازبندی باید مورد توجه قرار گیرند.

 با اندکی تصرف از كتاب " تئوري بنيادي موسيقي" نوشته پرويز منصوري